انسانیت
 تنها چیزے است که ارزش بالیدن دارد
پول
مقام
زیبایـے
و چیزهایے از این دست
همه برچسب هاے بـےارزشے هستند
که بالندگان به آن تنها مے خواهند
که کمبودهاےانسانے خودرا پنهان کنند

یکی از مریدان کنفوسیوس از او پرسید: «آیا ممکن است چیزی در مورد اتفاقات پس از مرگ بگویید؟»
کنفوسیوس پاسخ داد: «تمام این فکرهای پس از مرگ را می‌توانی پس از مردن، در قبر فکر کنی. هم اکنون زندگی کن.»

تفاوت فکر و پول در اين است که اگر من و شما هرکدام يک سکه داشته باشيم و سکه هايمان را با هم جابجا کنيم، باز هر کدام از ما يک سکه خواهيم داشت. اما اگر شما يک ايده و من يک ايده داشته باشم و آنها را با هم مبادله کنيم، هرکدام داراي دو ايده خواهيم بود. جهان و محيط اطرافمان در حال تغيير است. در چنين شرايطي هيچ چيز خطرناکتر از دل بستن به کاميابيهاي ديروز نيست! بيشتر از توجه به سكه هاي ديگران، به ايده ها و افكارشان توجه كن.

لذت بردن را یادمان ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ !
از گرما می نالیم. از سرما فرار می کنیم.
در جمع، از شلوغی کلافه می شویم و در خلوت، از تنهایی بغض می کنیم.
تمام هفته منتظر رسیدن روز تعطیل هستیم و آخر هفته هم بی حوصلگی تقصير غروب جمعه است و بس!
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ ﺭﺍﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ:
ﻣﺪﺭﺳﻪ.. ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ .. ﮐﺎﺭ..
ﺣﺘﯽ ﺩﺭﺳﻔﺮ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮ!
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺘﯿﻢ

دکتر حسابی

یکی از دوستان ما که مرد نکته سنجی است، یک تعبیر بسیار لطیف داشت که اسمش را گذاشته بود:
« منطق ماشین دودی».
می گفتیم منطق ماشین دودی چیست؟

ابوسعيد ابوالخير شبي در عالم رويا نفس خود را ديد بينهايت فربه.! به نفس گفت: اي نفس! من تو را اين همه رياضت دادم و سختي چشاندم، پس چگونه تو همچنان چاق و فربه مانده‌اي!؟
نفس گفت: آري تو بسيار بر من سخت گرفتي اما آنچه را كه ديگران از تو تمجيد مي‌كردند و تعريف، بر خود حمل نمودي و حق دانستي اين فربگي حاصل همان تكبر و خودشيفتگي و باور تمجيد ديگران است.
گويند ابوسعيد ديگر هيچگاه در آنجا كه از وي تعريف و تمجيد می كردند، حاضر نشد!

بیایید با باورهاى سمى خداحافظى كنيم:

1- باور اينكه قربانى هستيم.
2- باور به اينكه ميتوانيم ديگران را تغيير دهيم.
3- باور به اينكه اگر جاى فلانى بودم زندگى بهترى داشتم.

من هیچ وقت دل به نبود نمی بندم.
درد هم اگر بماند، می ترکاند...
روزگار همیشه بر یک قرار نمی‌ماند.
روز و شب است، روشنی دارد،
تاریکی دارد. پایین دارد بالا دارد،
کم دارد، بیش دارد.
دیگر چیزی از زمستان باقی نمانده،
تمام می‌شود، بهار می‌آید.

محمود دولت آبادی